نمک رو تقریبا خالی می کنم توی چند لیوان برنج ته نشین شده کف قابلمه.آرنج دست هام رو گذاشتم دو طرف لبه های قابلمه.یکی از دست هام چاقو رو گرفتم و اون یکی دستم پیاز.پیازها رو خرد می کنم...خرد که نه!انگار همون جوری درسته می اندازمشون روی سه تا تیکه مرغ کف قابلمه.روغن رو می ریزم روی محتویات قابلمه.از این بوی روغن لعنتی که تا شب روی لباس هام می مونه متنفرم...نه!عصبانی نیستم.برای چی باید عصبانی باشم؟اتفاقا از همیشه هم انگار سر حال ترم.سرحال که نه!مثل همیشه می خندم.حتی وقتی به بی تفاوتی های بیش از حدش شک کردم هم خندیدم.حتی وقتی می رفت توی اتاق و لب به شامی که براش پخته بودم نمیزد هم می خندیدم...هیچ وقت حتی اگه سیر سیرم بود از قورمه سبزی های من نمی گذشت.ولی این آخری ها حتی اگه تموم خونه هم بوی قورمه سبزی برمی داشت نمی فهمید که شام یا ناهار چی داریم.انگار مشام اش هم پیش اون جا می ذاشت همون طور که خودش رو...

یلدا تا تونست توی گوشم خوند که این کارا یعنی چی.مرد عوض بشه،بی تفاوت بشه فقط یه علت داره ولی من فقط ریز ریزی  برای خودم می خندیدم...حتی وقتی اولین برف زمستون هم اومد و جای ردپای اونو کنار ردپای احمد روی برف ها شناختم ،هم به جای این که دلم بلرزه،به کج بودن جای ردپای احمد روی برف ها خندیدم.همیشه عادت داشت پای چپش رو کج،رو به داخل پاهاش می ذاشت.خودش گفته بود از بچگی این عادت رو داشته و هیچ وقت نتونسته ترکش کنه.ردپای چپش روی برف ها کنار سه تا ردپای منظم دیگه خیلی بامزه شده بود.یه جفت ردپای دوم اما خوش فرم بود.از جلوی پاش گرفته تا پاشنه ی کم عرض و باریک،که بیشتر از همه چی بهش می خورد جای یه جفت چکمه ی چرم پاشنه بلند باشه. رد پاها تا چند قدمی خونمون ادامه داشت و بعد اون یه جفت رد پای پاشنه دار راهش رو کج کرده بود و رسیده بود به پاگرد خونه ی همسایه بغلی. با همسایه دیوار به دیوارمون  هیچوقت رودررو نشده بودم. فقط دو بار که برای دیدن بارون پای پنجره آشپزخونه رفته بودم چتر کرم رنگش رو دیدم که زیر بارون روی سرش گرفته بود. هیچوقت نتونستم از ارتفاع پنجره آشپزخونه خودش رو زیر چتر ببینم. حتی وقتی پشت پیچ کوچه گم می شد.

یک طرف مرغها سوخت. بوی سوختگی اش که بلند شد فهمیدم. پیازها مثل ورقه های حلقه ای سیاهرنگ توی خودشون جمع شده بودن. قابلمه را می ذارم توی سینک ظرفشویی و آب را روش بازمی کنم. بخارش بلند می شه حواسم به اون نیست. عصبانی هم نیستم که بگم غذام به خاطر اون اینجوری شد. عادت دارم که همیشه یک طرف مرغام بسوزن. عادت دارم و دست خودم نیست. احمد هم عادت کرده بود ظهر هایی که زرشک پلو با مرغ داشتیم، مرغ هایی روکه من همشون رو جوری توی بشقاب چیدم که سوختگی اش معلوم نباشه، برگردونه و باخنده قسمت سوخته ران مرغش رو جداکنه و بعد بذاره توی بشقابش و شروع به خوردن کنه.

هیچوقت به روم نیاورد که همیشه یه طرف مرغ هام سوخته اس. اما حالا اصلا انگار متوجه نمی شه که من مرغ ها رو از عمد از روی سوختگی اش می چینم و اون تمام قسمت های سوخته ران مرغش رو میخوره.

حالا پنجره ی آشپزخونه رو باز می کنم تا بوی سوختگی خفه ام نکنه!هوای سرد می خوره توی صورتم و دنبالش بوی قورمه سبزی معطری از خونه ی همسایه ی بغلی می پیچه توی آشپزخونه.هیچ وقت قورمه سبزی های من به این معطری نشدن.یادم میفته که احمد ناهار نمیاد خونه،مثل همیشه گفت شرکت می مونه.خب ناهار قورمه سبزی بخوره ،که چی؟حتی اگه اون قورمه سبزی رو خونه ی یه جفت ردپای همسایه بغلی بخوره.من باید چی کار کنم؟بشینم دعا کنم که قورمه سبزی همسایه دیوار به دیوارمون بسوزه؟!باید برم ازش سبزی معطری که توی خورشت کرده رو بپرسم...

سردم  میشه.پنجره رو می بندم.احمد دو هفته ای میشه که انگار داره از این خونه اثاث کشی می کنه.هر روز یه سری از وسایلش رو توی کیفش می ذاره و می بره شرکت.قفسه ی اول و دوم نقشه ها و کتاب هاش تقریبا خالی شده و توی قفسه ی سوم فقط قاب عکس دو تایی مون مونده.این هفته به جز سلام و صبح بخیر و شب بخیر چیزی به هم نگفتیم که ازش بپرسم دلیل این اثاث کشی ای چیه...

چشم ام می خوره به گلدون شمعدونی توی تراس . سه طرف گلدون رو عید دو سال پیش با طناب وصل کردم به سقف تراس، بند ش رو بلند گرفتم که خوب گلدون توی دیدم باشه. حالا طناب عید دو سال پیش اینقدر آفتاب خورده که پوسیده شده. طنابش هر لحظه ممکنه که پاره بشه. نگاهش می کنم و به ذهنم می سپارم که تادیر نشده طنابش رو عوض کنم .

دستم هنوز همونجوری روی شیر آب به طرف بسته شدن مونده. وقتی دارم فکر می کنم چشمام روی تک تک  وسایل آشپزخونه چرخ می خوره. بعد از گلدون شمعدونی چشمم می افته روی شش تا خرمالوی پلاسیده نارنجی و لکه های گندیدگی سیاه روش بالای یخچال. شش تا خرمالو را خودش برام از درخت توی حیاط ساختمون شرکت چیده بود.کال کال بودن. سفت سفت. مرتب چیده شد بودن بالای یخچال. شش تا خرمالوی نارنجی روی پس زمینه سفید یخچال بد جوری توی چشم می زدن. گفتی اگه خوب آفتاب بخورن یکی، دو هفته ای کاملا می رسن و شیرین می شن و پشت سرش قول دادی با هم هر شش تا خرمالو را می خوریم. منم هر روز صبح که از خواب پا می شدم تازیر کتری آب جوش رو روشن کنم ، پرده یِ پنجره ی آشپزخونه رو کنار می زدم تا از همون اول صبح شش تا خرمالو خوب خوب آفتاب بخورن اما دو هفته ای می شه که اینقدر آفتاب خوردن که گندیدن... احمد هم انگار شش تا خرمالو رو مثل خیلی چیزای دیگه فراموش کرده...

دستم رو از روی شیر آّب برمی دارم.سردی شیر آّب سرد کف دستم رو بی حس کرده.کف دستم رو توی دست دیگر می گیرم تا گرم بشه.خرمالوها رو یکی یکی برمی دارم و پرت می کنم توی سطل زباله.شش تا خرمالوی گندیده توی پس زمینه ی مشکی کیسه زباله توی ذوقم می زنه.حالا فقط جای سیاهی و گندیدگی خرمالوها روی لبه ی سفید یخچال می مونن.شش تا نقطه ی مشکی...توی ذهنم ناخودآگاه شش تا خرمالوی رسیده ی رسیده نارنجی رو روی لبه ی یخچال همسایه بغلی تجسم می کنم.احمد همیشه شیرینی خرمالو رو دوست داره ،همون طور که دوست داره اونجا باشه...پیش اون...

یلدا خیلی تلاش کرد که بجنگم...با خودم،با احمد،برای موندن اش...اما من...خودش خواسته...و این وسط من...باید بجنگم؟!که چی ؟ که برگرده؟...اون وقت میشه همون احمد چهار سال پیش...؟این دیگه اون احمد نیست...احمدی که بوی قورمه سبزی یه جفت ردپای قشنگ همسایه بغلی هیچ وقت از روی لباس هاش پاک نمیشه...

دستم رو می ذارم دو طرف سینک ، سرم رو خم می کنم روی قابلمه.پیازهای سوخته قاطی آب روغن ها بالا وایسادن.مرغ ها زیر لایه ای از آب های کدر محو شدن.جای سوختگی مرغ های قبلی به گوشه و کنار قابلمه سیاه شدن.

تنم می لرزه.یه دفه بوی عطر زنونه ای که تازگی ها احمد با خودش توی خونه میاره می پیچه توی آشپزخونه...سرم رو اونقدر خم می کنم که مهره های پشت گردنم تیر می کشن.می خندم...به خودم...به احمد...به یه جفت ردپای قشنگ چکمه ی چرم پاشنه دار همسایه بغلی...

طناب گلدون شمعدونی توی تراس پاره میشه...گلدون پخش زمین میشه....